Vrijwilligers in de schijnwerpers: De Noten-Fruitgaardgroep
Zonder onze vrijwilligers kan De Minkhof niet bestaan. We stellen ze graag aan je voor. Dit keer zetten we de vrijwilligers in de schijnwerpers die samen de Noten-Fruitgaard onderhouden.
Wie
Cor (81), Hein (86), Piet Schaars (77) en Theo (58) komen allemaal uit Bemmel. “Een andere Piet maakt de groep compleet, maar hij is er nu niet”, vertelt Cor. Als initiatiefnemer van de Noten-Fruitgaard regelde hij de subsidies om de boomgaard te realiseren. In 2018 liep hij binnen bij De Minkhof. Eerder was hij voorzitter. “Ik wilde toch betrokken blijven. De boomgaard is mijn kindje. En ik heb het grote geluk dat ik deze mannen erbij heb.” Hein is het met hem eens. “We hebben het gezellig met elkaar.”
Wat
De mannen onderhouden de Noten-Fruitgaard en maaien het gras. Op het stuk grond liepen vroeger schapen. Tot iemand opperde dat het een mooie plek voor een voedselbos zou zijn. “Dat idee heb ik meteen omarmd”, vertelt Cor. “Samen met de Zandse Notengaard hebben we een ontwerp gemaakt en zijn we met vrijwilligers aan de slag gegaan.”
Het was het begin van een boomgaard met bijzondere fruit- en notenbomen. “Er staan soorten die vroeger vooral in Zuid-Europa groeiden. Nu het hier warmer wordt, doen ze het ook bij ons goed.” Er groeien onder meer vijgen, pecannoten en zoete amandelen. En de plannen gaan verder. Hein: “We willen ook bloemrijk grasland creëren. Dat is belangrijk voor de natuur, de vlinders en de bijen.”
Er is altijd genoeg te doen in de boomgaard. Piet: “Het werk gaat altijd door. Maar tussendoor is er ook tijd om te praten en grapjes te maken.”
Waarom
Hein en Theo meldden zich aan voor de groep nadat ze een advertentie in Het Gemeente Nieuws hadden gezien. Hein: “Ik ben altijd fruitteler geweest. Mijn zoon heeft het bedrijf overgenomen. Ik kende De Minkhof al en woon in de buurt.” Ook Theo was geen onbekende. “Ik liep hier al rond. Eerst als deelnemer, later in de kookgroep. Dat doe ik ook nog steeds.” Piet Schaars kwam met de andere Piet mee.
Inmiddels kijken de mannen er iedere week naar uit om in de boomgaard aan de slag te gaan. “Het voelt niet als een verplichting”, vertelt Hein. “Je ziet wat voor werk er moet gebeuren en dat motiveert. We zijn altijd lekker bezig.” Cor vult aan: “Iets wat je vrijwillig doet, doe je graag.”